استراتژی بازی پوکر اوماها

نوع بازی: پات لیمیت اوماها

استیک: $3-$6

پوکر بازان حاضر در این دست و میزان ژتون هایشان

Plo8: 1,003.95

menacingmeth: $618.80

Tom Chambers: $1,403.25

مرور این دست پوکر اوماها

بازی پیش از فلاپ

تام چمبرز از پوزیشن دیلر با دست A J 10 7 به 21$ رِیز می‌کند. Plo8 و menacingmeth کال می‌کنند. پات به 63$ می‌رسد.

تام چمبرز: این یک دست پوکر اوماها است که بسته به بازی و بازیکنان پیش از شما می‌تواند ارزش ری-رِیز کردن را داشته باشد. اگر کسی از پوزیشن کات-آف رِیز کند که شما در کل تمایل به ری-رِیز کردنش دارید، این دست می‌تواند کاندیدای خوبی جهت ری-رِیز برای کسب ارزش باشد. اگر دوست داشته باشید بلایند ها هم به حضور در پات تشویق کنید می‌توانید فقط کال کنید زیرا این دست در پات‌های چند نفره با یک رِیز، و پات‌های هدزآپ ری-رِیز شده به خوبی بازی می‌شود.

بازی مرحله فلاپ

در فلاپ کارتهای 2 7 8 می‌آید. Plo8 و menacingmeth هر دو چک می‌دهند. چمبرز 42$ شرط می‌بندد. Plo8 فولد می‌کند و menacingmeth کال می‌کند. پات به 147$ می‌رسد.

تام چمبرز: بدیهی است که این فلاپی است که می‌تواند در آن C-Bet (شرط ادامه) بست. من یک جفت دارم، کارتهای بالا دارم، پای استریت گاتشات و پای رنگ ناتس هم دارم. در این فلاپ حتی اگر کسی ست باشد، شانس من کمی کمتر از 50% است؛ و در مقابل قرعه های زیادی که ممکن است داشته باشند، برتری شانس با من است. داشتن این پر هفت هم مزیت خوبی است؛ در مقابل 7-8 در وضعیت خیلی خوبی هستم. نمی‌دانم وضعیت چقدر با 50-50 فاصله دارد، ولی فکر می‌کنم برتری با من باشد مگر اینکه 7-8 داشته باشد و کارتهای بالایش  مثل کارتهای من باشد.

آغاز مرحله ترن

در ترن کارت K آمد. چیمان کارتهای روی میز 2 7 8 K شد و menacingmeth چک داد.

تام چمبرز: با توجه به شناختی که از menacingmeth دارم زمانی که این دست را بازی می‌کردیم، از چندین دست مختلف متوجه شدم که در سمت Loose-Passive قرار دارد (یعنی با دستهای زیادی بازی می‌کند و همچنین کمتر حالت تهاجمی دارد)؛ به ویژه بازی شل (Loose) او برجسته بود، یعنی او می‌توانست با طیف گسترده ای در فلاپ کال کند تا کارت بعدی را ببیند. همچنین بازیکنی بود که از او انتظار نداشتم یک دست قدرتمند مثل ست روی فلاپ، و حتی 7-8 را آهسته بازی کند و دام بگذارد، هرچند 7-8 دستی است که  ممکن است وقتی پوزیشن ندارد، در فلاپ چک-کال کند. 7-8 دو پر بالا محسوب می‌شود، ولی بدیهی است که دو پر آسیب پذیری است. اگر دستی مثل J-10-8-7 داشته باشد ممکن است بعد از اینکه در فلاپ چک کال کرده است، در ترن چک-فولد کند.

اگر بخواهم کلی تر صحبت کنم، انتظار دارم که با پای رنگ های پایین تر کال کند تا ترن را ببیند. همین طور انتظار دارم که با پای استریت هم کارت بعدی را ببیند. انتظار دارم گاهی با یک پر هم این کار را بکند – با بیش جفت هیی مثل پاکت سرباز، پاکت نه، پاکت ده و … . از برخی از این دستها به خصوص از هر دست قرعه بدون پر جلوتر هستم. انتظار دارم با بسیاری از دستها که من از آن جلوتر هستم، باز هم چک-کال کند. من به این دلیل از آن دستها جلوتر هستم که یک پر هفت هم دارم. پر هفت من ارزش چندانی ندارد ولی در آن موقعیتهایِ قرعه در مقابل قرعه باعث برتری من می‌شود. اصلی ترین مواردی که در این موقعیت به آنها فکر می‌کردم این بود که آ) از آنجایی که از آن دسته بازیکن هایی به نظر نمی‌رسید که در مرحله ترن برای شبه بلوف چک-رِیز کند؛ و همچنین ب) از آنجایی از آن دسته بازیکن هایی به نظر نمی‌رسید که با طیف کسترده‌تری از میزان مناسب در فلاپ با قرعه ‌ها و دستهای یک پر، مجددا چک-کال کند؛ به این نتیجه رسیدم که احتمال اینکه در مرحله ترن چک-رِیز شوم بسیار بسیار کم است.

اگر چک رِیز شوم –هرچند هنوز به صورت ریاضی بررسی نکرده‌ام- ولی فکر می‌کنم باید کال کنم، زیرا در مقابل بازیکن تهاجمی یا بازیکنی که در این موقعیت در مرحله ترن چک-رِیز می‌کند، انتظار می‌رود که برگ برنده (اوت) های زیادی داشته باشم. به عبارت دیگر، اگر حریف با تناوب زیادی چک-رِیز کند، در واقع بازیکنی است که بخش قابل توجهی از چک-رِیز هایش شبه بلوف است، که در آن صورت لازم است کال کنم. ولی مجددا باید بگویم که از لحاظ ریاضی به طور دقیق بررسی نکرده‌ام، و احتمالا موقعیت خیلی نزدیکی است.

اگر در ترن به اندازه پات شرط ببندم و حریفم آل این کند، ضریب پاتی که دریافت می‌کنم بهتر از 2 به 1 است، و با 12 اوت حتمی، وضعیت لب مرزی است. سوال بعدی این است که ایا ممکن است اوتهای بیشتری داشته باشم؟ مثلا اگر در ریور آس بخورد شانس برد دارم؟ اگر او با دستی مثل ست بالا (ست شاه) یا هر ست دیگری، به نظر نمی‌رسد که آدز کافی برای کال کردن داشته باشم.

نکته این موضوع این است که اگر شرط ببندم و چک-رِیز شوم، وضعیت خیلی نزدیکی است. اگر در مقابل بازیکنی باشید که فکر می‌کنید فقط چک-فولد یا چک-رِیز می‌کند، چک دادن پشت سر حریف و دیدن کارت ریور می‌تواند گزینه مناسبی باشد. نکته دیگری که باید در مورد دستم اشاره کنم این است که اکثر قرعه های من به دست ناتس هستند. بنابراین یکی از عوامل متوازن کننده این است که نه تنها نگران چک-رِیز شدن و قرار گرفتن در یک موقعیت سخت، یا چک-رِیز شدن و مجبور به فولد کردن با دستی که سهم شانس خوبی دارد، هستم؛ بلکه می‌توانم با چک دادن پشت حریف، درصورتی که دستم در ریور کامل شود ارزش خوبی از کسی که دست او هم ارتقا پیدا کرده کسب کنم. ولی از آن جایی که انتظار دارم با اکثر دست‌های قرعه که می‌تواند در این موقعیت داشته باشد (مثلا قرعه‌های ضعیفی مثل 10-9 با یک پای رنگ دل، که من نسب به آنها غالب هستم) چک-کال کند؛ و از طرفی هم انتظار دارم در ریور هم سرراست بازی کند (مثلا انتظار ندارم وقتی جفتی ندارد و با دست قرعه دو بار کال کرده است، در ریور بلوف بزند)؛ می‌توانم متصور شوم که ممکن است با پر هفت پشت دست او چک بدهم و گاهی هم برنده باشم، یا اینکه شلیک سوم را انجام دهم و بلوف بزنم.

پس با در نظر گرفتن همه این موارد – به ویژه این واقعیت که اصلا انتظار نداشتم که خیلی در مرحله ترن به صورت بلوف چک-رِیز شوم. شرط بستن به اندازه پات برای ساختن پات بزرگتر برای مواقعی که در ریور دست بهتر را می‌سازم با عقل جور در می‌آید؛ همچنین این امکان را می‌دهد در صورت مناسب بودن کارت ریور بلوف سه مرحله ای بزنم، و از طرف دیگر ممکن است باعث فولد کردن یک پر توسط حریفم شود (اگر به دست خودم به عنوان بلوف نگاه کنم، چون از آنجایی که خودم یک جفت 7 دارم تلاشم این است که او پر هشت با پر دوم مثل پاکت نه، ده، سرباز … را فولد کند. اگر او یک قرعه و یک پر را مثل J-J-10 فولد کند برای من مزیت بزرگی است.

پایان مرحله ترن

چمبرز 145$ شرط می‌بندد و menacingmeth فولد می‌کند. و چمبر برنده پات $293 می‌شود.

]]> https://pokerwayschool.com/%d8%a7%d8%b3%d8%aa%d8%b1%d8%a7%d8%aa%da%98%db%8c-%d9%be%d9%88%da%a9%d8%b1-%d8%a7%d9%88%d9%85%d8%a7%d9%87%d8%a7-%d8%aa%d8%b5%d9%85%db%8c%d9%85-%d9%85%d8%b1%d8%ad%d9%84%d9%87-%d8%aa%d8%b1%d9%86/feed/ 0 https://pokerwayschool.com/%d8%a7%d8%b3%d8%aa%d8%b1%d8%a7%d8%aa%da%98%db%8c-%d9%be%d9%88%da%a9%d8%b1-%d8%a7%d9%88%d9%85%d8%a7%d9%87%d8%a7-%d8%b7%d8%b1%d8%ad%e2%80%8c%d8%b1%db%8c%d8%b2%db%8c-%d8%af%d8%b3%d8%aa%d9%87%d8%a7/ https://pokerwayschool.com/%d8%a7%d8%b3%d8%aa%d8%b1%d8%a7%d8%aa%da%98%db%8c-%d9%be%d9%88%da%a9%d8%b1-%d8%a7%d9%88%d9%85%d8%a7%d9%87%d8%a7-%d8%b7%d8%b1%d8%ad%e2%80%8c%d8%b1%db%8c%d8%b2%db%8c-%d8%af%d8%b3%d8%aa%d9%87%d8%a7/#respond Thu, 28 Feb 2019 15:30:33 +0000 https://pokerwaymag.com/school/?p=4950 «امید» و «انتظار» دو مقوله جدا از هم هستند. من امیدوارم در رویداد اصلی مسابقات جهانی پوکر قهرمان شوم و بعد از آن با کریستی ترلینگتون سوپر مدل مورد علاقه‌ام قرار بگذارم. ولی انتظارم این است که کش گیم های سطح پایین بازی کنم، مبلغ کمی ببازم و حوصله‌ام از این کار سر برود. شغل ایده آل پوکر با تعریفی که دارد غیر قابل دستیابی است، ولی برای نزدیکتر شدن هرچه بیشتر به آن، ریشه انتظارات خود را در واقعیت قرار دهید و طرح و برنامه خود را مطابق آن پیاده کنید. طرح ریزی استراتژی پوکر چه در میز پوکر و چه در بیرون از آن، برای به اکثر رساندن نرخ برد شما ضروری است؛ ولی انعطاف پذیری و سیالیت هم موارد مهمی هستند – شما نمی‌دانید چه کارتی در مرحله ریور می‌آید یا حریفتان چه واکنشی نسبت به شرط شما خواهد داشت، پس می‌توانید قبل از اینکه تصمیم بگیرید چه کار کنید، صبر کنید و ببینید چه اتفاقی می‌افتد.

برنامه‌ریزی برای ادامه دست پوکر ، با توجه به اندازه استک ها

همیشه حواستان به اندازه استک موثر باقیمانده نسبت به اندازه پات باشد. همیشه. وقتی با شرط آل این مواجه می‌شوید، نمی‌توانید با قرعه‌ (Draw)های ضعیف کال کنید، ولی با استک عمیق نسبت به اندازه پات، می‌توانید شرط‌های بزرگ را کال کنید تا در صورت ساختن دستتان استک حریفتان را مال خود کنید. عکس این قضیه هم برای دست‌های ساخته شده تان صادق است، اغلب می‌توانید با دو پر کال کنید یا رِیز کنید، البته اگر خیالتان راحت باشد که در صورتی که اشتباه کرده باشید، پول زیادی نمی‌بازید. ولی با استک‌های عمیق به خصوص در مقابل حریفان قوی، اگر می‌دانید که احتمال بهتر شدن دست ساخته شده تان زیاد نیست، می‌توانید در همان اوایل دست فولد کنید، زیرا انتظار دارید که در مقابل طیفی از قرعه های خوب و دستهای ساخته شده بهتر هستید. ممکن است در همین لحظه دست بهتر را داشته باشید، ولی با تصمیات دشوار زیاد و فرصت های زیادی برای اشتباه کردن در مراحل بعد مواجه خواهید شد.

وقتی برای چک دادن یا شرط بستن با دستی با قدرت متوسط(چه دست ساخته شده و چه قرعه) تصمیم می‌گیرید، به این فکر کنید که اگر حریفتان رِیز کند چه کار می‌کنید. اگر شرط شما به او امکان آل این کردن را می‌دهد و شما نمی‌توانید کال کنید؛ چک دادن بهتر است. این کار ممکن است باعث شود با هزینه کمتری به نمایش کارتها (ShowDown) برسید یا قرعه خود را کامل کنید و در واقع اندازه پات را کنترل کنید. از آنجایی که درصد شانس ها در پوکر اوماها نزدیکتر به هم است، اغلب متوجه می‌شوید که یک سوم استک تان را در پات گذاشته‌اید و به پات متعهد شده اید. بنابراین خیلی قبل از رسیدن به این نقطه برای نحوه واکنش خود به شرط با رِیز حریفتان برنامه داشته باشید.

برای حالت‌های مختلف ترن و ریور برنامه داشته باشید

حتی اگر حریفتان در مرحله ترن شرط نبندد، در صورتی که دست دو پر یا بهتر داشته باشد یک شرط به اندازه پات کامل ضریب پات خوبی برای دنبال کردن یک پای رنگ خالی را به شما نمی‌دهد. ممکن است شانس ضمنی (implied Odds) داشته باشید، ولی بسیاری از حریفان، پول به شما نمی‌دهند و در ترن های پوچ هم به شرط بستن ادامه می‌دهند. ولی، برای اینکه کال سودآور باشد، می‌توانید در صورت آمدن کارتهای ترسناک دیگر، بلوف زدن را لحاظ کنید. حواستان باشد که هنگام خوردن کارتهای تکراری، بیش از حد سعی به وانمود کردن داشتن دست قوی نکنید، چرا که نحوه بازی شما ممکن است با عقل جور در نیاید و اغلب این حریفتان باشد که برای شما دام گذاشته است. در عوض سعی کنید وقتی استریت محتمل می‌شود بلوف بزنید، حتی اگر یک گاتشات با احتمال کم باشد، چرا که شما اغلب با پای استریت پوششی (Wrap) در زمینی که پای رنگ دارد فقط کال می‌کنید، بنابراین بلوف شما باعث افزایش سودآوری کال شما در مرحله فلاپ می‌شود، چه دست خوب را داشته باشید و چه نداشته باشید.

برنامه خود را انعطاف پذیر نگه دارید

گاهی وقت ها شما نیازی به برنامه برای ادامه اکشن و مراحل بعدی شرط بندی ندارید. وقتی در فلاپ دست ناتس می‌شوید یا یک قرعه فوق العاده قدرتمند دارید. دغدغه فعلی تان این است که چطور همین حالا به آل این برسید. اینکه نحوه واکنش حریفتان چیست یا در ترن چه کارتی می‌آید تصمیم شما در فلاپ را تغییر نمی‌دهد، و فقط فرآیند فکری شما را درگیر می‌کند. در پوکر لایو شما مزیت وقت و فکر کردن به گزینه‌های مختلف برای بازی در ترکیبات متفاوتی از ترن و ریور را دارید. ولی در پوکر آنلاین به خصوص اگر در چند میز همزمان بازی می‌کنید – خود من شخصا تا 9 میز همزمان بازی می‌کنم- وقتی برای شما وجود ندارد، و شما باید تمرکزتان را روی تصمیمات مهم بگذارید.

این موضوع را در ذهن داشته باشید، ولی طرح و برنامه‌تان را صلب و غیر منعطف نکنید. به خصوص اگر پوکر لایو بازی می‌کنید می‌توانید زبان بدن حریف را بخوانید و گاهی با دست‌های ضعیف در مرحله فلاپ کال های سودآور و هوشمندانه‌ای انجام دهید، صرفا با این هدف که در مرحله ترن وانمود به داشتن هر چیزی و همه چیزی بکنید. ولی وقتی “آس پیک” در مرحله ترن می‌آید و رفتار حریف به کل تغییر می‌کند، احتمالا باید تسلیم شوید. مادامی که حریفتان را به خوبی می‌شناسید بازی شناور (float) شما در فلاپ سود آور است، ولی وقتی اطلاعات جدیدی کسب کردید به خودتان اجازه می‌دهید که از طرح اولیه‌تان منحرف شوید و بهترین تصمیم ممکن را در لحظه کنونی بگیرید.

این فکر کردن در مورد طرح و برنامه خارچ از میز پوکر هم مفید است. ممکن با “حسن” برنامه ای برای صرف شام و صحبت در مورد دستهای امروزتان داشته باشید. ولی وقتی “حسین”با شما تماس می‌گیرد و می‌گوید در بازی اخیرش پول هنگفتی برده است و می‌خواهد شما را در بهترین تفریحگاههای شهر مهمان کند؛ احتمالا در آن لحظه برنامه تان را عوض می‌کنید. ولی اگر حسن امروز شهرتان را ترک می‌کند و این آخرین فرصت شما برای بحث در مورد استراتژی پوکر با اوست، احتمالا باید همان برنامه را در پیش گیرید.

برنامه خود را برای ادامه دست برای اجتناب از تصمیمات دشوار پایه نگذارید، به عنوان یک پوکر باز بهتر، شما سود آوری بیشتری از این تصمیمات دشوار نسبت به حریفانتان خواهید داشت. خیلی هم نگران این موضوع نباشید که این بار ممکن است اشتباه کرده باشید؛ شما از اشتباهاتتان درس می‌گیرید.

برای اشتباه کردن برنامه ریزی نکنید، ولی برای یادگیری از اشتباهاتتان برنامه بریزید. 

تنها حالتی که ممکن است این موقعیت پیش بیاید هنگامی است که شما شرطی بسته‌اید یا شرط حریف را با یک رِیز افزایش داده‌اید و کسی شما را کال نکرده است. بنابراین شما به عنوان آخرین کسی که با دست زنده (فولد نشده) در پات مانده برنده می‌شوید. ژتونها از وسط میز به سمت شما می‌آیند. قبل از اینکه کارتهایتان را ماک کنید، با یک انتخاب مواجه هستید – می‌توانید کارت‌هایتان را نشان دهید یا آنها را به صورت راز نگه دارید. کدام بهتر است؟

واقعیت این است که نشان دادن یا ندادن دست برنده یک تصمیم خالص استراتژی پوکر است. جواب دادن به این سوال دشوار است و شاید یک جواب برای آن کافی نباشد.

استراتژی پوکر برخی از پوکر بازان حرفه ای این است که هیچ گاه کارتهایشان را نشان ندهند، مگر اینکه قوانین ایجاب کند.

مطمتنا این ساده ترین کار است. مزیت این سیاست این است که یک بار تصمیم می‌گیرید و دیگر لازم نیست راجع به آن فکر کنید. و یک مورد از چیزهایی که باید به آن فکر کنید در کوران رقابت پوکر کاهش می‌یابد.

نشان دادن داوطلبانه کارتها می‌تواند اطلاعات رایگان به حریف بدهد و برایتان هزینه بتراشد، بنابراین داشتن عادت اینکه هیچ گاه در حالت‌های غیر ضروری کارتهایتان را نشان ندهید می‌تواند این ایراد را به طور کامل برطرف کند.

اما ممکن است استراتژی بهینه در بلندمدت توصیه کند گاهی در موقعیت‌هایی که به دقت انتخاب شده‌اند، از نشان ندادن همیشگی کارتها کمی انحراف پیدا کنید. بنابراین نشان ندادن همیشگی کارتها در بدترین حالت یک اشتباه کوچک است ولی در عوض نشان دادن در موقعیت‌های اشتباه می‌تواند اشتباه بزرگ و پر هزینه‌ای باشد.

 استراتژی پوکر سه مرجع معتبر در مورد نشان دادن دست به حریف

فرض کنید می‌خواهید فراتر از رویکرد ساده و کاربردیِ هرگز نشان ندادن کارتها بروید و می‌خواهید به صورت انتخابی و در موقعیت مناسب کارتهایتان را بعد از بردن یک دست به حریفان نشان بدهید. حالا این کار را باید چه زمانی و بر چه پایه‌ای انجام دهید؟ از آنجایی که به نظر شخصی من فقط یک جواب صحیح به این سوال وجود ندارد، نظر سه پوکر باز حرفه ای و کاربلد را مطرح می‌کنم و تصمیم نهایی را به خودتان واگذار می‌کنم.

دنیل نگرانو

دنیل نگرانو در کتاب پوکر خودش یعنی “بینش هولدم برای همه پوکربازها” توصیه می‌کند که کارت‌هایتان را هر بار که یک بازی کرده‌اید که معمولا انجام نمی‌دهید و برنامه‌ای برای انجام مجدد آن حین آن جلسه بازی پوکر ندارید، می‌توانید نشان دهید. انجام این کار اطلاعات غلطی در مورد بازی پوکر شما به حریفان می‌دهد و ممکن است حریفان ضعیفتر فرض کنند که شما بازی متداول خودتان را انجام داده اید و بنابراین استدلالهای غیر منطقی و اشتباه در مورد موقعیت‌های مشابه در آینده انجام دهند.

البته نگرانیو اشاره می‌کند که پوکر باز های تازه کار نباید اقدام به این کار کنند و و در عوض باید همان سیاست نشان ندادن کارتها را اتخاذ کنند. نشان دادن انتخابی، تاکتیکی برای پوکر بازان قوی تر است که در مقابل ضعیف‌تر‌ها به کار بگیرند، نه برعکس.

مایک کارو

یکی از کتاب های پوکر مورد علاقه من کتاب مایک کارو با عنوان “سودآورترین توصیه کارو در مورد پوکر هولدم است. در این کتاب مایک کارو چندین صفحه در مورد نشان دادن انتخابی بعضی از دستها به منظور ایجاد گرایش به اشتباه در بازیکنان خاص بحث می‌کند.

مثلا کارو توصیه می‌کند که نشان دادن قوی ترین دست‌هایتان به حریفانی که از قبل هم در مقابل شرط‌های شما زیاد فولد می‌کنند ایده خوبی است. با این کار ممکن است باعث شوید فکر کنند “آره این فرد همیشه دست خوب را دارد، همان طور که خودم هم تصور می‌کردم”. در نتیجه حتی نسبت به حالت قبل هم جلوی شما سفت تر بازی می‌کنند که باعث می‌شود بتوانید بیشتر بلوف موفقیت آمیز بزنید.

بالعکس توصیه کارو این است بلوف‌هایتان را به حریفانی که تمایل زیادی به کال کردن شما دارند نشان دهید. با این کار باعث می‌شوید وقتی دست خوبی دارید آنها با دستهای حتی ضعیفتری هم مایل به کال کردن باشند.

آنتونیو اسفندیاری

در سال 2011 آنتونیو اسفندیاری در حال تفسیر زنده سری مسابقات جهانی پوکر بود و در مورد نشان دادن یا ندادن کارتها از او سوال شد.

او گفت که هیچ وقت کارتهایش را در صورتی که باعث تقویت تصمیمات خوب حریفان شود نشان نمی‌دهد. اگر آنها فولد کنند او دست بهتر را به آن‌ها نشان نمی‌دهد – ولی ممکن است گاهی یک بلوف را نشان دهد. او دوست دارد که اطلاعات غلط بدهد و حریفانش را که اشتباه کرده‌اند عصبی کند نه اینکه یک پاداش روانی به آن‌ها برای تصمیم صحیحشان بگیرد.

به نظر من این یک رویکرد استراتژی مستحکم نسبت به این سوال است.

نتیجه گیری

مهم تر از جزئیات تصمیم‌گیری در مورد اینکه آیا نشان دادن انتخابی کارتها می‌تواند مفید باشد یا نه، این است که در مورد نشان دادن یا ندادن کارت‌هایتان به حریف در موقعیت پیش آمده فکر کنید. نکته‌ای که درباره این مورد دوم وجود دارد این است که این یک تصمیم استراتژی پوکر است، و موردی نیست که بر پایه هوس یا موقعیت احساسی گرفته شود.

تصمیمتان هر چه که بود، مطمئن شوید که هر بار دلیلی برای نشان دادن یا ندادن دست برنده خود دارید.