در ابتدای روز اول این تورنومنت پوکر و با بلایندهای 150-75همه فولد کردند و بازی به من در پوزیشن پوکر  کات-آف رسید و من از استک موثر 30،000 خودم با دست KQ به 400 رِیز کردم. این رِیز کاملاً بدون مشکل و استاندارد است، و در واقع گزینه دیگری غیر از رِیز به اندازه کمی بیشتر یا کمتر وجود ندارد.

بعد از رِیز من فقط یک بازیکن تفریحی پر ریخت و پاش از اسمال بلایند کال کرد. فلاپ AQ9 آمد. و او چک داد.

در این نقطه دو گزینه منطقی، چک دادن یا بستن یک شرط کوچک، در حدود 30% پات است. با این فرض که حریف من خیلی پر ریخت و پاش بود به این معنی که با دست‌های زیادی پیش از فلاپ و بعد از فلاپ کال می‌کرد، ترجیح من بستن شرط ادامه یا continuation bet است. از این نوع پلیر می‌توان ارزش زیادی به دست آورد. البته اکثر مواقع، در مقابل حریفان خوب باید با آس‌های ضعیف و جفت‌های میانی و همچنین بخشی از دست‌های بی‌ارزش‌تان، چک دادن پشت دست حریف را به شدت مدّ نظر قرار دهید. این استراتژی باعث می‌شود که بازی‌تان به طرز خوبی متوازن باشد و بهره‌برداری از آن دشوار شود.

من در پات 950، به اندازه 400 شرط بستم و حریفم کال کرد. در ترن 4 آمد، و حریف چک داد.

در اینجا هم مثل فلاپ، چک دادن و بستن شرط کوچک، بازی‌های قابل قبولی هستند. من در این موقعیت همیشه در مقابل یک بازیکن خوب چک می‌دهم، ولی شاید در مقابل یک حریف پر ریخت و پاش که با هر جفت یا پای استریت ممکن است شرط کوچک ترن را هم کال کند، مقداری ارزش برای استخراج وجود داشته باشد. از طرف دیگر چک دادن پشت سر او ممکن است القا کننده بلوف باشد و به من اجازه دهد که به راحتی اکثر شرط‌های ریور را کال کنم.

من پشت سر او چک دادم و در ریور K آمد. حریف در پات 1،750 به اندازه 400 شرط بست.

بازیکنان غیر‌حرفه‌ای عموماً تمایل دارند که وقتی بازی در ترن با چک دادن ادامه پیدا می‌کند، در ریور با دست‌های ساخته شده‌ی نه چندان قوی شرط کوچکی ببندند و امیدوار باشند که کمی ارزش استخراج کنند و همزمان اندازه پات را هم مدیریت کنند. خوب، حالا دو پِر میانی من در مقابل یک دست  پوکر ساخته شده متوسط کجای کار قرار می‌گیرد؟ به احتمال زیاد حریف من یک آس ضعیف دارد. با علم به اینکه باید برای کسب ارزش رِیز کنم، اگر حریفم مرا با یک ری-رِیز غافلگیر کند، می‌توانم به راحتی فولد کنم و فرض کنم که تحلیلم از موقعیت صحیح نبوده است.

باید حتماً در نظر بگیرید که حریفتان با یک آس با کیکر ضعیف تا چه اندازه‌ای را ممکن است کال کند. اگر او از جمله بازیکن‌هایی باشد که فقط یک رِیز کوچک را ممکن است کال کند، شرط را به 1،100 رساندن می‌تواند ایده‌آل باشد. اگر او به شدت مثل ایستگاه مخابرات (Calling Station) کال می‌کند، می‌تواند رِیز بزرگی انجام دهید، شاید در حدود 3،000.

از آن جایی که من چیزی درباره تمایلات او در بازی ریور نمی‌دانستم، تصمیم گرفتم به 2،000 رِیز کنم. حریفم حدود سه دقیقه فکر کرد و بعد کال کرد و بعد از دیدن دست من، با ناراحتی دستش را دور ریخت. ظاهراً یک آس داشت و از اینکه من روی او “خوش شانسی” آورده‌ام عصبانی بود. ولی در واقعیت، من پیش از فلاپ، میزان کوچکی با دستم که مطمئناً از سه دست رندوم جلو‌تر است سرمایه‌گذاری کردم، در فلاپ وقتی مزیت زیادی از لحاظ طیف دستهایم داشتم، شرط کوچکی بستم، و سپس در ریور وقتی به وضوح برتری با من بود ژتون‌های زیادی در پات گذاشتم. گاهی اوقات پوکر واقعاً به همین آسانی است.

خوب حریف من چه کار متفاوتی می‌توانست انجام دهد؟

در واقع، کارش خیلی نمی‌توانست تفاوت داشته باشد، به غیر از اینکه در ریور در مقابل یک رِیز فولد کند.

او باید با آس‌های خوبش پیش از فلاپ کال کند (اگر آس ضعیفی داشته باشد، باید فولد یا ری-رِیز کند). او باید در فلاپ به دلیل برتری من در طیف دست‌ها چک-کال کند، در ترن چک بدهد، و در ریور اگر دستی مثل AJ یا AT داشت شرط بستن برای ارزش کاملاً منطقی است، هرچند باید شرط بزرگتری می‌بست. اگر آس ضعیفی داشت، چک دادن و شرط بستن هر دو گزینه‌های خوبی هستند، هر چند در صورت رِیز شدن باید به فولد گرایش پیدا می‌کرد. همیشه باید طیف دستهایتان را ارزیابی کنید تا ببینید آیا دستهای بهتری در آن موقعیت برای کال کردن دارید یا نه. در این موقعیت حریف من باید دستهای خیلی بهتری هم در طیف دستهایش برای شرط بستن در ریور باشد (اگرچه شاید به دلیل شرط خیلی کوچکش این طور نباشد). با این فرض که او می‌توانست دستهای خیلی بهتری هم داشته باشد، احتمالا با آس‌های ضعیف باید در مقابل بازی پوکر تهاجمی من در ریور فولد می‌کرد. به عنوان یک قاعده کلی، وقتی شرط شما در ریور رِیز می‌شود، به دست قدرتمندی برای کال کردن احتیاج دارید. جفت بالا با کیکر ضعیف برای کال کردن کافی نیست.

این مفهومی است که هر کسی که در حوزه فروش کار می‌کند بدون شک باید آشنایی نزدیکی با آن داشته باشد ولی وقتی من آن کتاب را می‌خواندم برایم تازگی داشت.

ایده این نظریه این است که شما می توانید محاسبات یک فرد را در مورد ارزش، اندازه، و … با استفاده از پیش کشیدن یک عدد قبل از اینکه او نتیجه‌گیری خود را داشته باشند، تحت تاثیر قرار دهید.

فرض کنید که شما کالایی دارید که ارزشش بدیهی است ولی احتمالاً استثنایی نیست، چیزی مثل یک هدفون خوب. می‌توانید گروهی از افراد را در نظر بگیرید و آنها را به دو قسمت تقسیم کنید. از گروه اول بپرسید «فکر می‌کنید این هدفون‌ها چقدر ارزش دارد؟» و جواب‌های آنها را یادداشت کنید.

از گروه دوم دو سوال بپرسید. ابتدا بپرسید «آیا فکر می کنید این هدفون‌ها کمتر یا بیشتر از ۲۰۰ دلار ارزش دارد؟» سپس بعد از پاسخ آنها سوال دوم و اصلی را مطرح کنید. بپرسید «فکر می کنید ارزش این هدفون‌ها چقدر است؟»

حتی اگر همه‌ی افراد گروه دوم گفته باشد که ارزش هدفونها کمتر از ۲۰۰ دلار است می‌توانید انتظار داشته باشید که آنها در جواب سوال دوم ارزش بیشتری به آن داده باشند. برای مثال شاید گروه اول میانگین جوابشان حدود ۴۰ دلار باشد و گروه دوم حدود ۶۰ دلار.

با پیش کشیدن عدد ۲۰۰ دلار قبل از پرسش اصلی شما در ذهن مخاطب خود لنگر ایجاد کرده‌اید.

آنها عدد ۲۰۰ دلار را در ذهن خود دارند و حتی اگر این عدد واقعی نباشد معمولا جوابشان در رابطه با ۲۰۰ دلار است تا این که خودشان با یک عدد در ذهن خود شروع  کنند.

با اینکه خود من قبل از اینکه این کتاب را بخوانم نمی‌توانستم مفهوم لنگراندازی را بیان کنم ولی سال‌ها از ایده مشابهی در بازی‌های هولدم نامحدود استفاده می‌کردم.

در بازی‌های هولدم نامحدود زنده استک‌ها معمولاً در مقایسه با اندازه بلایند‌ها بسیار عمیق است مثلا در بازی 10$-5$ ممکن است بازیکنانی 3 هزار دلار یا 5 هزار دلار یا حتی بیشتر در استک خود پول داشته باشند.

نکته قضیه اینجاست که راهی پیدا کنید که چطور حریفانتان را متقاعد کنید که آن پول را در موقعیت هایی که برای آنها بد است در پات بگذارند.

بسیاری از بازی‌های زنده امروزه خیلی سفت و خسیس بازی می‌شود. بله درست است ۵ هزار دلار روی میز است ولی شرط‌ها ۴۰ دلار و ۱۰۰ دلار و ۳۰۰ دلار است. نه 3 هزار دلار. اگر همه پول در شرایطی به وسط بیاید احتمالا موقعیت ناتس در مقابل ناتس دوم است (البته منظور من این نیست که همه بازی‌های زنده این طور بازی می‌شود ولی امروزه نسبت به گذشته این حالت بیشتر شده است).

اگر شما در چنین بازی باشید که نسبت به استک‌ها کوچک‌تر بازی می‌شود معمولاً باید سعی کنید که بازی را باز کنید. دلیل این که همه کمتر از میزان استک‌ها بازی می‌کنند این است که این طور عادت کرده‌اند و در این سطح بازی است که بینش ریاضیات پوکر برای آنها با عقل جور در می‌آید. وقتی شرط‌ها بزرگتر می‌شود آنها بینش خود را از دست می‌دهند و شروع به اشتباه کردن می‌کنند و احتمال اینکه استک‌های‌شان را با وضعیت بد به وسط بگذارند بیشتر می‌شود.

کاری که من می‌کنم این است که به دنبال موقعیت‌هایی می‌گردم که می‌توانم شرط‌های خیلی بزرگ ببندم و احتمال اینکه این کار به من ضربه بزند کم باشد. یک موقعیت متداول جایی هست که من پوزیشن دارم و دست خیلی قدرتمندتری در طیف دست‌های خود نسبت به حریف هم دارم این موقعیت اغلب در مرحله ترن اتفاق می‌افتد، وقتی کارتی رو می شود که من می‌دانم برای طیف دستهای حریفم بد است.

وقتی شرط می‌بندم می دانم که احتمال فولد کردن حریف هم بسیار زیاد است و اگر هم او کال کند همچنان با داشتن پوزیشن و یک مرحله شرط‌بندی دیگر احتمال اینکه در موقعیت خوبی باشم، زیاد است. در واقعیت این که چه مقدار در این موقعیت شرط ببندم چندان اهمیتی ندارد. نتایج معمولاً از نظر ارزش برای من نزدیک به هم است. پس شرط بزرگی می‌بندم و اندازه آن را به صورت کلامی بیان می‌کنم.

هدف این نیست که در این دست اتفاق خاصی بیفتد. احتمالا من یک فولد از حریف می‌گیرم و یک پات متوسط می‌برم. هدف این است که اندازه شرط را مطرح کنم و بازیکنان آن را بشنوند. امید من این است که تصمیمات حریفان من در مورد تنظیمات اندازه شرط در آینده تحت تاثیر این عدد که گفته‌ام، باشد و بازی تا حدی باز شود.

حتی اگر این کار جواب ندهد به نظر من این ایده می‌تواند به یک صورتِ مرتبط ولی تا حدی متفاوت کمک کند. بازیکنان دیگر به خصوص بازیکنان خوب ممکن است متوجه این تنظیم عجیب اندازه شرط شوند و به درستی به این نتیجه برسند که این شرط برای این موقعیت تا حدی بزرگ و وحشیانه است. ولی در این حالت ممکن است از این مشاهده خود به یک نتیجه غلط برسند.

ممکن است فرض کنند که این شرط با اندازه عجیب به خاطر این است که من بلوف می‌زنم، یا ممکن است فکر کنند که اندازه عجیب شرط به دلیل این است که من برای کسب ارزش اقدام کرده‌ام. این فرض‌ها می‌تواند کارت‌خوانی آنها را در آینده در مورد من تحت تاثیر قرار دهد.

جمع‌بندی و تفکرات تنهایی

بعضی وقتها که این کار را می‌کنم به نظر می‌رسد که به تأثیری که دنبالش هستم می‌رسم. در موارد بیشتری به نظر می‌رسد که هیچ تاثیری در بازی ندارد. این وضعیت به هیچ وجه عجیب نیست. به نظر من این یک نوع حقه است که حتی اگر گاهی و فقط تا حد کمی هم جواب بدهد انتظار من را برآورده می‌کند.

شاید این احتمال هم وجود داشته باشد که این ترفند در کل جواب ندهد و دفعاتی هم که به نظر من می‌آید که جواب داده است بیشتر تصادفی باشد.

این حالت برای من ناراحت کننده نیست و من به انجام دادن آن ادامه می‌دهم. کلید یک قمارباز موفق بودن حداقل در بازی‌هایی که در آنها تا حد زیادی با اطلاعات ناکافی مواجه هستیم، مثل پوکر، ورزش‌ها، بازار و … این است که تا جایی که می‌توانید مزیت و ترفند پیدا کنید و سعی کنید از آنها استفاده کنید. شکی وجود ندارد که بسیاری از آنها، اگر نه اکثر آنها، بی‌ارزش یا نزدیک به بی‌ارزش هستند. چند تایی از آنها از طرف دیگر ارزش زیادی دارد.

و مسئله این است که همیشه نمی‌توان گفت که کدام حالت صادق است. آیا لنگر انداختن من برای باز کردن بازی گاهی موفقیت آمیز بوده است و حریفان را گمراه کرده است؟ شاید، فکر می‌کنم این طور است. مخصوصاً چون روانشناسی انسانی برای پشتیبانی از این قضیه و این ایده وجود دارد، می‌تواند درست باشد.

ولی در بهترین حالت یک اثر نامحسوس دارد و تقریباً برای من غیر ممکن است که تأثیر این ترفند به خصوص را در نتایج خودم در مقایسه با تمام ملاحظات گوناگون دیگر مقایسه کنم.

چیزی که می‌دانم این است که در آخر ماه، در آخر سال، بعد از چندین سال من به جلو رفته‌ام. ممکن است ارزش هر کدام از ایده‌هایم را ندانم ولی می‌دانم که وقتی آنها را با هم جمع می‌کنم با چیزی همراه می‌شوم که در کل برنده است.

مطمئناً هرچقدر بیشتر بتوانید با دقت زیاد مشخص کنید که چه کاری برای شما پول می‌آورد بهتر است. می‌توانید به راه‌هایی فکر کنید که کارهای سودآور را بیشتر انجام دهید و پول بیشتری ببرید.

ولی قادر نبودن به اندازه‌گیری ارزش یک چیز به معنی این نیست که نباید آن کار را انجام دهید. اگر منطقی و متاثر از فرآیند باشید، ایده‌های شما در مورد قمار معمولاً از طیفِ تا حدودی بعد تا خیلی خوب می‌تواند گسترده باشد و اگر شما همه آنها را با هم جمع کنید در نهایت در منطقه مشکی یا برنده قرار خواهید گرفت.

پس شما هم می‌توانید این ایده لنگراندازی را امتحان کنید. ببینید آیا می‌توانید افکار و رفتارهای حریفانتان را با شرط‌های بزرگ و با اعلام کلامی تحت تاثیر قرار دهید. اگر فکر می‌کنید که این کار جواب می‌دهد و یا نمی‌دهد می‌توانید آن را با من در میان بگذارید.

یکی از کلیدی‌ترین مباحث آموزش پوکر هولدم تنظیم اندازه شرط است. اگر تصمیم گرفتید شرط ببندید مهم است که به‌اندازه‌ی درستی شرط ببندید. مهمترین چیزی که باید بدانید این است میزان شرط به‌نسبت پات اندازه‌گیری می‌شود، همه‌ی بازیکنان باید از اندازه‌ی پات باخبر باشند و بدانند تا برای ادامه‌ی بازی چقدر برنده خواهند شد.

 اگر در پاتی که 5دلار است 10دلار بت کنید به نسبت میزان پات ریسک زیادی کرده‌اید و شرط بزرگی بسته‌اید. از سوی دیگر اگر شما 100دلار را در پاتی که 1000دلار است شرط ببندید، شرطی که بستید به نسبت پات خیلی کم و ناچیز است.

 با وجود اینکه چگونگی میزان شرط همیشه در حال تغییر است، بازیکنان حرفه‌ای دلایل متفاوتی برای شرط بستن روی مقادیر مختلف دارند، موارد زیر تعاریف قابل‌ قبول عامیانه هستند:

 شرط کوچک: تقریبا نصف پات و کمتر

 شرط متوسط: بین نصف تا 3/4 پات

 شرط بزرگ: بیشتر از 3/4 پات

موارد بالا در بازی‌های نقدی و یا تورنومنت‌ها کاربرد دارد. دربازی‌های نقدی مقدار پات پول واقعی خواهد بود، در حالی که در تورنومنت‌ها از ژتون استفاده می‌شود. اما دستورالعمل کلی برای هر دوی این بازی‌ها یکی است. البته می توان گفت که در تورنومنت‌ها در شرایط مشابه اندازه شرط‌ها تا حدی کوچک‌تر است.

شرط کوچک

اندازه‎ی شرط همیشه به یک موقعیت خاص بستگی دارد، اما معمولا بازیکنان ممکن است شرط‌های کوچک را بخواهند در موارد زیر ببندند:

• روی زمین خشک یعنی وقتی در آن کارت‌های متوالی یا همخال کمی وجود دارد.
• روی ریور (وقتی که همه‌ی کارتها‌ی مشترک رو شده‌اند)
• یا به عنوان پس شرط (وقتی پیش از فلاپ شرط را افزایش داده‌اید و روی فلاپ می‌خواهید پس شرط (c-bet) انجام دهید)

 (مروری بر نحوه‌ی خواندن فلاپ در آموزش پوکر هولدم بعد از فلاپ داشته باشید)

روی زمین خشک

در زمین خشک شانس کمی برای پای رنگ و ردیف است، برای مثال فلاپ شاه دل، 7خشت، 3پیک می‌آید پس امکان پای رنگ یا پای ردیف دو سر وجود ندارد. از این‌ رو چندان هم لازم نیست که از یک دست بزرگ محافظت کنیم چون شانس بهتر شدن دست حریف با برگ بعدی بسیار کم است. بنابراین اگر به امید آن‌ که کسی کال کند و پات را برنده شویم به نسبت مقدار کوچکی شرط ببندیم اشکالی ندارد. (یادتان باشد، اگر معمولا با یک دست خوب شرط کوچکی ببندید پس معمولا باید هنگام بلوف هم شرط کوچکی ببندید. یک حریف خوب می‌تواند تغییرات الگوی بازی شما را متوجه شود و بفهمد که چه ‌زمانی بلوف می‌زنید و چه زمانی نمی‌زنید).

روی ریور

اگر تمام کارت‌های مشترک رو شده باشد، برگ بعدی وجود ندارد که حریفتان با آن دستش کلمل شود به این معنی که دیگر نیازی به محافظت از دست خود ندارید. بنابراین موقعیت شبیه زمین خشک است اندازه‌ی شرط روی ریور کمتر نسبت به بقیه‌ی مراحل شرط بندی در پوکر کمتر است.

پس شرط (Continuation Bet)

پس شرط به معنی شرط بستن روی فلاپ بعد از افزایش پیش فلاپ است. اگر حریف فلاپ را از دست داده باشد باید به تهاجمی بازی کردن ادامه دهید، این روشی برای بردن پات است. از آنجایی‌ که حریف با بازی تهاجمی شما در پیش فلاپ متقاعد شده است که دستتان قوی‌ است نیازی نیست که شرط زیادی ببندید.

شرط زیاد

در بعضی موقعیت‌های خاص، شرط زیاد می‌تواند سلاح بسیار قدرتمندی باشد و فشار زیادی به حریف بیاورد تا او را مجبور کند تصمیمی بگیرد که، به بهای از دست ‌دادن مقدار زیادی از ژتون‌هایش تمام شود. شرط زیاد در بلوف زدن به کسانی که دست متوسطی دارند بسیار مفید است تا با  کمک آن، با دست‌های قوی مقدار زیادی ژتون جمع کنند و یا در مقابل پای رنگ و ردیف قوی از خود محافظت کنند.

موقعیت‌هایی که باید در آن زیاد شرط ببندیم:

زمینی که پای رنگ و ردیف زیادی داد

برعکس زمین خشک که در بالا توضیح دادیم، در این زمین باید زیاد شرط ببندید، در این زمین راه‌های زیادی برای بهتر شدن دست حریفان نسبت به دست قوی شما هست. فرض کنید که شما در موقعیت بیگ بلایند 10پیک، 5 دل دارید. چند نفر کال می‌کنند و هیچ‌ کس افزایش نمی‌دهد پس فلاپ را مجانی می بینید. فلاپ 10 گشنیز، 8 گشنیز، 5 خشت می‌آید و شما 2 جفت دارید.

 تا این مرحله دست شما قوی است، اما کارت‌های خطرناک زیادی هستند. حریف می‌تواند به راحتی رنگ، ردیف یا 2 جفت بهتر روی ترن یا ریور شود. اینجا باید زیاد شرط ببندید، حتی شاید زیادتر از مقدار پات.

دو جفت دستی است که اغلب اوقات باید با شرط‌های بزرگ بست چون باوجود اینکه به‌اندازه کافی قوی است که اکثر اوقات برنده باشد، آن‌ قدر ضعیف است که روی ترن و ریور به‌ راحتی دست حریف بهتر شود.

پیش فلاپ

قبل از اینکه کارت‌های مشترک پخش شوند، حتی یک دست خیلی قوی می‌تواند در برابر یک دست خیلی ضعیف آسیب‌پذیر باشد، حتی اگر AK داشته باشید و حریف 6 خشت، 2 پیک داشته باشد باز دست فقط برتری 2 به 1 نسبت به حریف دارد. اگر در پیش فلاپ افزایش دهید باید مقدار آن زیاد باشد تا حریف را مجبور کنید کارت‌هایی را که امکان شکست دادن شما را دارند از بازی خارج کند.

با بهترین دست ممکن (ناتز)

اگر به اندازه کافی خوش شانس باشید که بهترین دست ممکن را داشته باشید، شاید بخواهید برای ساختن یک پات بزرگ مقدار زیادی شرط ببندید (همچنین ممکن است بعضی اوقات بخواهید وانمود کنید که دست ناتز دارید و یک بلوف بزرگ بزنید).

شرط متوسط

 اگر لازم دیدید که باید شرط ببندید، اما در هیچ‌کدام از موقعیت‌های بالا نبود، بستن یک شرط متوسط بهترین کار است.

مثال‌های میزان شرط

یک جفت نسبتا خوب پیش فلاپ. یک جفت سرباز دارید. دو بازیکن مقابل شما کال می‌کنند. مهم است که زیاد افزایش دهید، پنج یا شش برابر بیگ بلایند. کاملا مطمئن‎اید که بهترین دست را دارید و می‌خواهید که اگر حریف قصد اوت فلاپ کردن شما را داشته باشد، مقدار زیادی بپردازد.

محافظت از دست در فلاپ

در سناریو مشابهی مانند بالا، دو بازیکن لیمپر ( کسی که بدون افزایش دادن وارد بازی می‌شود) بعد از اینکه 5 برابر بیگ بلایند، افزایش دادید کال می کنند. این فلاپ 10پیک، 6دل، 3خشت است. زمین تقریبا خشک است اما دست شما در مقابل کارت‌های بالاتر آسیب‌پذیر است و اگر یک تک، شاه، بی‌بی، روی ترن یا ریور بیابید ممکن است اوت دراو شوید، پس حتما باید با شرط بستن از دست خود محافظت کنید. در این مورد یک شرط متوسط خوب است.

دست ستون روی ریور

شما شاه پیک، 10خشت (KsTd) دارید و روی میز تک گشنیز، 6خشت، 4دل، سرباز پیک، بی‌بی پیک (QsJs4h6dAc) است. دست شما، دست ناتز است و حریفتان چک داده است. اگر در اینجا زیاد شرط ببندید اشکالی ندارد شاید برای حریف یک تک روی ریور خورده باشد و بخواهد کال کند تا دست‌ها رو شوند.

یک دست نسبتا خوب روی ریور

روی میز مشابه مانند بالا و همان حریف، اما این بار تک پیک, 6پیک (As6s) دارید. سعی می‌کردید که بعد از فلاپ، رنگتان بخورد اما به‌جای آن روی ترن و ریور 2 جفت شدید. وقتی حریف چک می‌دهد باید مقدار کمی شرط ببندید. اگر او بی‌بی یا سرباز داشته باشد، یا برای مثال، دستی مانند تک خشت، 9خشت  (Ad9d) داشته باشد، ممکن است برای دیدن این‌ که شما پای رنگ داردید یا نه کال کند.

دست مرزی روی ریور

همان میز مشابه را در نظر بگیرید. این بار شما شاه پیک، سرباز دل (KsJh) دارید. این دستی است که فقط باید پشت سر حریف چک بدهید. یادتان باشد که همیشه برای شرط بستن به دلیل نیاز دارید. این‌جا نباید شرط برای ارزش ببندید چون دست شما به‌اندازه‌ی کافی قوی نیست. بدیهی است که نیازی به محافظت از دست خود در پای رنگ و ردیف ندارید چون تمام کارت‌ها رو شده‌اند. بلوف هم ضرورتی ندارد چون اگر حریف شما دست ضعیفی دارد، به هرحال برنده‌ی نمایش کارت‌ها شما هستید و نیازی به‌شرط بستن برای کسب اطلاعات ندارید. اگر چک بدهید، کارت‌ها رو خواهند شد و تمام اطلاعاتی را که نیاز دارید خواهید فهمید. این مطلب بسیار مهم است و بسیاری از بازیکنان که به درستی آموزش پوکر هولدم ندیده‌اند در این زمینه مکرراً اشتباه می‌کنند.

دست خیلی ضعیف روی کارت پنجم

کماکان همان میز مشابه، با تنها حریف خود. متاسفانه 9پیک، 8پیک دارید. یک پای رنگ و ردیف خوب داشتید اما آن را از دست دادید و حالا چیزی جز هایِ 9 ندارید. این وضعیت مناسب بلوف زدن است. معمولا باید کم شرط ببندید و نشان دهید که تک دارید. هر از چند گاهی بد نیست که یک بلوف بزرگ بزنید و وانمود کنید که ردیف هستید.

]]> https://pokerwayschool.com/%d8%aa%d9%86%d8%b8%db%8c%d9%85-%d8%a7%d9%86%d8%af%d8%a7%d8%b2%d9%87-%d8%b4%d8%b1%d8%b7-%d8%af%d8%b1-%d9%be%d9%88%da%a9%d8%b1/feed/ 0